Wandelverslagen

2011 Sinterklaastocht
2011 Voettocht naar Rome
2011 Winterserie
2008 Merselo - Santiago
2008 Bedankbrief
2008 Verslag week 1
2008 Verslag week 2
2008 Verslag week 3
2008 Verslag week 4
2008 Verslag week 5
2008 Verslag week 6
2008 Verslag week 7
2008 Verslag week 8
2008 Verslag week 9
2008 Verslag week 10
2008 Verslag week 11
2008 Verslag week 12
2008 Verslag week 13
2008 Verslag week 14
2008 Verslag week 15
2008 Verslag week 16
2008 Verslag week 17
2008 Verslag week 18
2008 Verslag week 19
2008 Verslag week 20
2008 Naschrift
2006 KRO Stiltewandeling

De vereniging
Foto Album
Jubileumfeest
Nieuws
Wandelprogramma
Gastenboek
Links
Activiteitenkalender


Nieuwsblad voor venray en omgeving
Home > Wandelverslagen > 2008 Verslag week 19 << Terug naar vorige pagina
Merselo - Santiago verslag van week 19

4 September 2008  Dag 127  Santiago de Compostela – Negreira   22km   Totaal 2894 km

 

Fien heeft mijn wandelkar opnieuw beladen, omdat we haar wandelkar in het pension willen achter laten, totdat we weer terug van Fisterra. We hebben tevens het pension besproken, voor de data van 13 en 14 september.

Omstreeks 8:30 uur verlieten we het pension en door de gele pijlen te volgen, verlieten we Santiago. Al gauw kregen we een betonnen paal te zien, waar de afstand naar Muxia op stond. Dit is eveneens van Santiagio naar Fisterra 90km. Net als de camino zijn de paden deels over verharde- en deels over onverharde weg. Er waren ook veel rotsachtige paden en onze wandelkar sprong dansend achter mij aan. Hij hing af en toe scheef door de ongelijkheid van het pad en de grote stenen. Weer veel van die holle wegen en door de Eucalyptus bossen. Ook ging het weer over stapstenen om een sloot te kruisen. Fien kon hierbij helpen, door samen ons wagentje er over heen te tillen.

Er zaten verscheidene klimmen in, waarvan één zelfs met een hoogteverschil van 200m. We hebben ons onderweg te goed gedaan aan abrikozen en perziken van de naast de weg staande bomen. We zagen ook sinasappel- en citroenbomen.

Het was vandaag koel, maar goed wandelweer.

De vele dorpen die we aandeden, staan wel in het route boekje beschreven, zij het heel kort.

Je ziet hier nog de vrouwen meehelpen met het pas gemaaide gras bij elkaar te harken en op een wagen achter de tractor te laden. Een vrouw op een tractor is hier vrij normaal. Het zijn hier allemaal kleine perceeltjes en het gaat hier nog zo, zoals bij ons zo’n 50 tot 60 jaar geleden. Het gaat hier nog allemaal erg gemoedelijk. Je ziet hier nog steeds van die typische maïsschuurtjes, zelfs de abri’s zijn in dat model gebouwd.

Ons onderdak voor de komende nacht hebben we gevonden in de albergue van Neigreira, waar momenteel veel Duitsers verblijven. Een Australische vrouw, die wij al eerder ontmoet hebben, is er ook. Kosten € 3,- p.p..

 

5 September 2008  Dag 128  Negreira  rustdag   Totaal 2894 km

 

Gisteravond, hier in de albergue van Negreira hebben we kennis gemaakt met een jonge Nederlandse vrouw, afkomstig uit Noordwijkerhout, die op de fiets onderweg is. Zij was al sinds 18 mei op pad en heeft al meer dan 5000 km er op zitten. De albergue van maar 20 bedden was vol, maar buiten stonden wel enkele tenten, om nog meer pelgrims onderdak te verschaffen. De Nederlandse verkoos, omdat het al vol was, om in haar eigen tentje de nacht door te brengen.

Wij zijn gisteravond, vroegtijdig naar bed gegaan, maar werden al gauw gewekt door een hevige storm, die wel tot orkaan kracht toe nam. De storm ging gepaard met fikse regenbuien en was af en toe zo krachtig, dat je bang was dat het dak er van af zou gaan. Dit ging de gehele nacht zo door. Vanmorgen, tijdens het opstaan waaide en regende het nog best hard. De Nederlandse vrouw, die in de tent geslapen heeft, was naar binnen gevlucht, omdat het water de tent binnen stroomde. Zij bracht haar spulletjes naar binnen, om ze enigszins te laten drogen.

Vanwege het aanhoudende slechte weer, vroegen we een Engels sprekende Spanjaard, die plannen heeft om hier een dag en een nacht langer te verblijven, dit ook voor ons aan de hospitalera te vragen. Na een telefoontje, kregen we bericht, dat het geregeld was. Later, toen de hospitalera in de albergue was, deelde zij de Spanjaard mee, dat de mogelijkheid bestond, dat als de albergue vol was, dat wij dan in de tenten moesten slapen. Hierop zijn de Spanjaard en een Fransman die ook plannen had om te blijven, alsnog vertrokken. We wagen het er maar op en zien wel of we in een tentje de nacht moeten door brengen.

Van de arriverende pelgrims vernamen wij dat er verscheidene bomen over het door hun te bewandelen pad lagen en dat het moeilijk begaanbaar was. We zijn vanmorgen in Negreira op zoek geweest naar een gedetailleerde kaart van deze omgeving. Op het gemeentehuis hebben we een onduidelijke print van de omgeving gekregen. We zien morgen wel of we onze weg over de asfaltwegen kunnen volgen, via de borden met de aangegeven plaatsnamen.

6 September 2008  Dag 129  Negreira – Vilaserio  12km  Totaal 2906 km

 

Van de hospitalera mochten we toch een bed uitkiezen, hoewel de albergue later toch weer vol bleek te zijn en er verscheidene mensen de nacht in de tentjes moesten doorbrengen. Voor deze mensen waren er wel extra dekens ter beschikking, wat bij de huidige temperatuur ook noodzakelijk is.

In dit stuk naar Fisterra, zie je mensen van verschillende nationaliteiten. Gisteravond waren er veel Duitsers aanwezig, maar ook een Australische, Polen, Engelsen, Fransozen, Italianen, Spanjaarden en Nederlanders. Vandaag, Oostenrijkers, Belgen, Duitsers, Fransozen, Italianen, Spanjaarden, Engelsman, Luxemburger en wij als Nederlanders. Ik denk dat we de afgelopen nacht met zo’n 30 personen waren.

Vanmorgen tijdig opgestaan en om 7:45 uur toen we aanliepen, was het nog behoorlijk donker, maar ook nog wat nevelig. We hadden gisteren al besloten, om niet het camino pad, maar de geasfalteerde weg te volgen. Dit naar aanleiding van het noodweer, waardoor veel bomen zijn omgewaaid en de paden moeilijk begaanbaar zijn. Vanaf Negreira hebben we de rustige CP 5603 naar Vilaserio gevolgd, die ons al slingerend en klimmend van 234m naar 475m bracht. Veel Eucalyptus bomen, maar ook andere bossen (eiken en dennen) en struiken met daar tussen liggend gras- en maisvelden. Je zag het aan het vuil op de weg, hoe het hier met de hevige regenval gedreven heeft. Op de grootste hoogte ligt een windmolenpark. De vlak erbij liggende maisvelden, hebben nogal wat schade opgelopen door de hevige wind van voorgaande nacht. Veel stengels waren geknakt.

Omdat we ruim in de tijd zitten, hebben we besloten om vandaag een korte route te lopen en in Vilaserio te overnachten. Toen we daar om 10:15 uur aan kwamen, was er een vrouw de albergue nog aan het poetsen. Eén van de twee Engelsen die in Bristol gestart waren, kwam er nog even aan voor een stempel, maar deze was niet aanwezig. Wij zijn tot nu toe de enige gasten. Wel kwam er een Hongaarse jongen zijn brood opeten. Hij heeft de camino vanaf St.Jean Pied de Port gelopen en is daarnanaar Fisterra en Muxia geweest, van waar hij nu op de terugweg naar Santiago is. Tijdens ons gesprek, kwam een vrouw met een kudde koeien langs lopen.

De albergue waar we slapen is volgens de Hongaarse jongen voorheen een school geweest. Het is een heel eenvoudige albergue, waar je op matrassen, die op de vloer liggen, slaapt. We hebben er wel heet water voor ons te douchen en voor onze was, waar Fien dan ook dankbaar gebruik van maakte. Vaak is het als we bij een albergue aan komen, dat er ons een koude douche te wachten staat.

7 September 2008  Dag 130  Vilaserio – Olveiroa  24 km  Totaal 2930 km

 

Er zijn toch nog enkele gasten bij gekomen. In de loop van de middag kwamen er twee Duitsers bij. Het zijn vader en zoon afkomstig uit Augsburg en Stuttgart. Zij waren met z’n drieën, maar een tweede zoon is met diarree in Santiago achtergebleven. Hij durfde het nog niet aan, om zich zo ver van de wc te verwijderen.

We zijn samen in de in het dorp gelegen bar wat gaan eten. Op weg daar heen troffen we nog een Frans stel, dat ook in de albergue overnacht heeft. In de bar troffen we een Noorse jongen, welke er ook geslapen heeft. We waren te vroeg om er te eten, vanaf 19:00 uur was dit mogelijk. Dus maar iets drinken vooraf. De Zuid Duitsers zijn van die grote pullen bier gewend en dan pas ik me graag aan. In de tijd dat wij ons biertje en limonade dronken, kwamen er enkele jagers de bar binnen. Buiten lag op een hondenkar achter een auto, een wild zwijntje). Op de vergaarde buit, werd stevig gedronken en intussen ook getelefoneerd. Ik denk om een opkoper te vinden. Er zijn wel mensen voor komen kijken, maar naar ik vermoed, zijn de jagers naar enige tijd met honden en everzwijntje vertrokken. We zijn gisteravond weer met de kippen op stok gegaan.

Vanmorgen ontdekten we, dat er nog twee meisjes geslapen hebben. Een Slowaaks- en een Hongaars meisje. Zij waren gisteravond om 22:00 uur aan een gesloten deur gekomen.  De albergue, waar wij twee nachten geslapen hadden was vol en daarom waren zij door gelopen. Maar goed dat de Noorse jongen vergeten was om de buitenverlichting uit te maken, anders waren zij deze albergue ook nog voorbij gelopen. Op hun geklop is het Franse stel wakker geworden en hebben de laatkomers nog onderdak gevonden.

Vanmorgen, toen we tegen achten aanliepen, was het nog schemerend en nevelig. Alleen de Noorse jongen was nog daar. We hebben onze eigen route gekozen, die wel over verharde wegen ging. Vanaf Vilaserio ging het naar Pesadoira en Pino do Val. Het ging op en af door verschillende boerendorpjes. Veel veebedrijven en het geluid van de melkmachines was vaak te horen. Het vee wordt hier veelal op stal gehouden, want je ziet hier weinig vee buiten. We zagen er voor ons een onbekende vogel (vreemde vogel). Het had een grote kuif en was kleurrijk.

Weer veel Eucalyptus bomen, bossen en gras- en maisvelden. Ook de zeer hoge mais hier, had her en der schade ondervonden van de storm enige dagen terug. De mais hier heeft wel twee en soms drie kolven per stengel. Er zijn heel veel maïsschuurtjes (horreos) in deze omgeving. Zelfs de abri’s hebben de vorm van deze horreos.  

Het ging vanaf Pino do Val richting Mazaricos en over de Rio Xallas naar Olveiroa. Op de heuvelruggen van de Montes de la Ruña (641m) zagen we zeer veel windmolens. De albergue die pas om 15:30 uur open ging, is onder gebracht in verschillende gebouwtjes aan weerszijde van de weg. Ik denk dat het een boerderij is geweest. Zelfs in de maisschuurtjes zijn slaap plaatsen. Het doet wel wat nostalgisch aan. Er zijn veel Duitse gasten, maar ik zag dat er ook een Koreaan en Japanner zich ingeschreven hebben. In de voorgaande refugio gaven we een vrije donatie, de kosten van deze refugio is € 3,- p.p..

8 September 2008  Dag 131  Olveiroa – Muxia  30 km  Totaal 2960 km

 

Vandaag is het de verjaardag van onze kleinzoon Job, zoon van dochter Marianne en Cor. Hij wordt vandaag vier jaar. Een felicitatiekaart is al onderweg, maar die vinden ze wel als ze terugkomen van vakantie in België. In de albergue waren alle slaapplaatsen bezet. Ik zag dat de maïsschuurtjes ook in gebruik werden genomen. Zelfs de paardenstal en de zolder er boven werden als slaapplaats gebruikt. Naast de albergue staat een koeienstal en de koeien werden door een oudere vrouw van hooi voorzien.

’s Avonds, maar ook ’s morgens vroeg, was het geloei van de koeien hoorbaar. Allemaal erg sfeervol. Vanmorgen bij het vertrek was het koud en nevelig. Maar de klim die ons al direct te wachten stond, was ons opwarmertje en bracht ons boven de nevel. Het is een mooi gezicht als je de nevel tussen de bergen ziet hangen. De talrijke windmolens ten behoeve van de elektriciteit voorziening, zag je weer in grote getale rondom op de heuvelruggen. Vandaag gingen we vlak langs een paar windmolens op circa 450m hoogte.

Voorbij Hospital werden we voor de keuze gesteld om richting Fisterra of Muxia te gaan. Onze keuze stond al vast, we gaan eerst naar Muxia. Op dat punt troffen we een Duitser uit Bonn, die op de fiets van Fisterra af kwam en nu weer op de terugweg naar Duitsland was. Hij vond het uniek, dat wij met onze wandelkarren te voet naar Santiago zijn gelopen en nu onderweg naar Fisterra zijn. Hij heeft verscheidene foto’s van ons gemaakt.

Het waren over het algemeen vrij rustige wegen, met veel Eucalyptus- en dennenbossen en grasvlakten. Het was veelal rotsachtig gebied, waar van de hogere bergtoppen weinig begroeiing hadden en de grote rotsblokken her en der verspreid lagen. Na Dumria ging het een stuk langs een drukke verkeersweg. Je kon nog de restanten van de verbrande bomen zien van een voorgaand jaar. Na Bustelo ging het via Salgueiros, Caberta, Coucieizo, Moraime (kerk uit  de 12e eeuw), San Roque naar Muxia. Het waren rustige op- en afgaande wegen door bosrijke gebieden. We hebben er verscheidene houtzagerijen gezien. Weer veel boerendorpjes met talrijke maïsschuurtjes. Vlak voor Muxia, kregen we zicht op het water van Ria de Camaritras, de baai tussen Cabo Vilán en Punta da Barca. We zagen de haven met de vele bootjes en kleurrijke huizen met de er langs gelegen hoge rotsen van Muxia.

In de albergue ontvingen we een getuigschrift, vanwege de beëindiging van de Jacobusroute (Muxia, Fin da Ruta Xacobea). We hebben in een restaurant een pelgrimsmenu gegeten (€ 7,50 p.p.). Daarna hebben we het Sanktuarium a Nosa Señora da Barca bezocht. Hier is het nul punt van onze route dat zich bij een groot gespleten monument bevindt. Het is vlak bij het Maria heiligdom en aan de Atlantische oceaan. De Heilige Maagd Maria, zou hier in een bootje aan land zijn gekomen, om de H.Jacobus moed in te spreken bij de verkondiging van het christen geloof. Het kerkje, het grote monument en de reusachtige afgeronde rotsblokken en het nul punt geven het een fascinerend gezicht. Erg indrukwekkend.

9 September 2008  Dag 132  Muxia – Lires  22 km  Totaal 2983 km

 

Gisteravond nog kennis gemaakt met een Française uit Breskens, die al sinds 5 juni onderweg is vanaf haar woonplaats. In Muxia troffen we ook nog de Oostenrijkse moeder en dochter uit Grass. Zij kwamen van Fisterra, waar zij een kamer en hun bagage hadden. Zij willen met de bus terug, maar deze was al weg. We hebben niet meer vernomen, hoe ze dit probleem hebben opgelost.

De vrij nieuwe en ruim ingerichte albergue was niet vol. De hospitalero heeft ons gisteren bij het inschrijven al ingelicht dat om 22:00 uur de deur op slot ging. We lagen nog maar net in bed (circa. 22:00 uur) toen het licht uit ging. Er werd op de deur gebonkt door een stel dat was buiten gesloten. Fien heeft ze er in gelaten met een lachend gezicht en een vermanende vinger.

Vannacht verscheidene malen wakker geworden door de fikse regenbuien gepaard gaande met de veel wind. Vanmorgen bij het opstaan was dit ook weer het geval. De meeste pelgrims bleven lang in bed liggen, waarschijnlijk omdat ze met de bus naar Santiago terug gingen. Omdat het zulk noodweer was, hadden wij geen haast en het was dan ook 9:00 uur toen we de albergue verlieten. Het regende nog steeds wat en het was vrij donker. We hebben nog even wat gedonder gehoord. De hospitalero had ons aangeraden om de kustweg te volgen, want in de camino zat een moeilijke passage van een riviertje, welke over stap stenen ging. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een prachtige route, maar met fikse klimmen en afdalingen. De weg slingerde zich door de bossen, met af en toezicht op de oceaan of de baaien. Je hoorde en zag af en toe ook de branding. De kuststreek hier, wordt ook wel Costa da Morte (dodenkust) genoemd. De verspreid liggende rotsblokken, die her en der uit het water oprijzen, geven je een beeld waarom de kuststreek hier zo genoemd wordt. De lucht boven het water was niet zo grijs als waar wij liepen. Op plaatsen was het zelfs behoorlijk mistig. Na enkele uurtjes was het weer dusdanig opgeklaard, dat de poncho’s weer uit gingen.

Vandaag veel bossen, maar ook wat mais- grasland. In de dorpjes die we passeerden zagen we veel vrouwen op stal, werkzaamheden verrichten. Of de mannen een baan elders hebben?  We kwamen langs Praia Lourido, Monte Facho. Bij Touriñán ging het naar Frixe en Lires. Daar hebben we een stempel gehaald in bar Dario, waarna we onze intrek hebben gekozen in bar Pensión As Eiras. € 30,- per kamer. 

10 September 2008  Dag 133  Lires – Fisterra  20 km  Totaal 3003 km

 

Gisteren zijn we nog naar het strand gelopen om de oceaan te zien. Op onze kamer in het pensoin was het geluid van de branding duidelijk te horen. We hebben gisteravond in het pension gegeten, dit kon pas vanaf 20:30 uur.

Vanmorgen al vroeg een sms-je gestuurd naar onze dochter Esther die vandaag jarig is. Er was al een felicitatiekaart onderweg. Zij is nu ergens in België en volgt er een cursus.

Om 8:15 uur liepen we aan. Het was weer een prachtige route door een bosrijk gebied met veel dennen en Eucalyptus. De branding van de oceaan was gedurig te horen, maar ook af en toe te zien. We gingen langs Castrexe en Buxán, Monte do Castelo, Castrominán. In deze buurt troffen we drie Duitse jongelui. Zij kwamen van niet ver uit onze buurt. Ik meen dat eentje uit Kerken kwam, dat is ongeveer 35km van Kevelaer verwijderd. We hebben leuk met elkaar gekletst, maar zij gingen naar Muxia en onze dag bestemming is Fisterra. Verder ging het langs San Salvador de Duio en Ermedesuxo de Aibaixo en vandaar naar San Martiño de Abaixo en Fisterra. We zagen dat onze kilometerteller nagenoeg op 3000km stond, daarom gingen we door tot het verste punt van onze voettocht en dat is de vuurtoren van Cabo Fisterra. Op weg daar heen troffen we twee Belgen uit de buurt van Antwerpen en Zeeuws –Vlaanderen. Tijdens het uitwisselen van elkanders ervaringen, kwam er een processie langs getrokken. In de stoet werd een beeld van de H.Rochus meegedragen. Dit alles ging gepaard met hevige knallen van ontstoken vuurwerk.

Vanaf Fisterra naar Cabo Fisterra, waar de vuurtoren en de nulpunt paal staan, is ongeveer 3,5 km. Wat een toeval dat de kilometer teller op ons wagentje hier op 3000km sprong. We hebben onze kinderen een sms-je gestuurd, dat we nu allen doelen bereikt hebben, waar voor we gegaan zijn. Het was wel frappant, dat toen we net bij de vuurtoren waren, er plotseling mist kwam opzetten. Het is weer een heel indrukwekkend moment voor ons beiden, dat we dit allemaal samen mogen beleven. Voor Columbus Amerika had ontdekt (1492), was dit het einde van de wereld en voor ons is dit onze eindbestemming.

Terug in Fisterra hebben we albergue de perigrinos concello de Fisterra opgezocht en ons derde getuigschrift ontvangen, voor het volbrengen van onze voettocht naar deze eindbestemming. De kosten zijn € 3,- p.p.. Er is maar één overnachting mogelijk, dus als we hier langer willen verblijven, dan moeten we morgen iets anders zoeken.  

 

Naar boven    Print deze pagina    Mail de webmaster     
Meerdaagse verwachtingen!
   
 
Webs.nl Inbound marketing